نوایی از بامدادان باز پسین

راهی به رهایی

navabamdadi — Sun, 20 Jun 2010 21:53:00 GMT

سلام

من اینجام همیشه اینجام اگر خواستی نگاهم کن

http://rahiberahai.com/

ایوان کلام - دار قالی

navabamdadi — Fri, 11 Jun 2010 15:17:00 GMT

حرفهایم

زنجیرهای شدند

سترگ بر پیشانی دهانم

که زبانم را به حبس دهان محکوم کردند

و دیگر چه بگوید این بیچاره زبان؟

واگویه هایش را یاوه می دانند

وقتی طعم عشق را

بر زبان بر

آماسیده ات می نشانند

تو بی تفاوت خواهی گفت شما؟

اینک

تلخ تر از آنم

که طعم شیرین بودن را

حس مکنم

شاید روزی

در انبوهی از مه و خاک

لباس رفتنم را

از انبان تنهای

و بی کسی

بر تن کنم

راستی رویا هامان

در پهنه گیتی

بر سنگ فرش حقیقت گم نشوند؟

همین

نوا بامدادی

----------------------------

پی نوشت : چند روزی هست جای را برای خودم دست و پا کرده ام که بسیار شبیه خودم هست .
خوشحال میشوم آنجا نیز به من سر بزنید

www.rahiberahai.com

داستان گلاب و دارقالی و رادیو

navabamdadi — Fri, 04 Jun 2010 15:13:00 GMT

میکوبم
مغزم را گویا مدام در هاون می کوبم .
چند روزی هست خبر دادند تو نیستی ، چند روزی هست خبر دادند درد فراغ آمده است .
مریضخانه ها پر شده است از تنهای . آدمهای که تنهایند ، تنها .

غروب ظهر جمعه است ، هیچ کس در را نمیزند ، تنهای ، پشت در فریاد میزند،
و در، در آستانه نگاه من ایستاده است .
تو همچنان نیستی .....

روزهای بی غروبی نزدیک است
گویا فرصت دلتنگی هم غنمیت شده است .
در اقتصاد چیزی که بسیار اصل است و پر رنگ است کمیا بیست .
و در ایران چیزی که بسیار کمیاب است و پر رنگ است، ارزش است .
-
خیلی طولانی شده
نه فیلمی هست که با اشتیاق برای دیدنش دوید
و نه کتابی و روزنامه ای و ... تا با علاقه زیر بقل گرفت و رفت .
و نه حتی جای که رفت .
------------------
چیزی در درونم جاریست
خیال باغ، مرا
به سمت روشن رویش می کشاند
دم بهار گرم شده است
گوی یا خورشید شبانه روز
کار میکند .
من عریان در صف لقمه ای ایستاده ام

روزی دو بار بستنی میخورم
و این لذت را برای تنم تکرار میکنم
فقر در درونم بی داد میکند
و چشمهایم را
لذت به زنجیر کشیده است
واقعیت این است
آفتاب بر سنگها می تابد .
همین
نوا بامدادی .
------------------

روز مادر است
و من
سر هر چهار راه
گل میخرم و
چهار را بعد
میبخشم
مادران زیادی را میشناسم
که به فرزند، بیشتر از گل علاقه مندند
به هر کسی چیزی را که میخواهد میبخشم

به خیابان ها، عبور
به چشمها ، خواب
و
به تو مادرم
سهمی از تنهایم را

شاید دوباره داستان گلاب و دارقالی و رادیو را تعریف کنی
همین
نوا بامدادی
--------------------------------
پی نوشت : باور کنید خبری نیست . دنیا و موفقیت و سعادت و خوشبختی را رها کنید و محبت کنید . روز مادر است ، خدا را چه دیدی شاید چند روز بعد تولد عزیزی باشد یا ....

جاده ایستاده تا تو عبور کنی !

navabamdadi — Thu, 27 May 2010 15:04:00 GMT

- زندگیم را آزادی پر کردست
تو ای کلاغ شوم سفید
خبرت از حصار هست

- برای درد بودن ، کرانه بسیار است
یاد داری
خبرت هست کنون
دریا در تلاتم و طغیان است

- من و قرار و آسایش
   در این مُلک هم آغوشیم

- تو ای کلاغ شوم سفید
برایم از حادثه و مرگ و زجر و تنهای
خبر داری ؟

- برای من خسته از خوشبختی
شده نیم دانگ
با صدای مرده ، زیر الوارِ ...... (اینجا جای کلمه ای کوچک اما بسیار عمیق خالیست کلمه ای که باید ننوشت)
می خوانی .
همین
نوا بامدادی
-------
نمیدونم تا حالا رانندگی کردیت یا نه ، نمیدونم تا حالا تو جاده های خلوت از آیینه به عقب به جاده پشت سر دقت کردیت یا نه ،،،
جاده پشت سر و خطهای ممتد آن بوی مرگ و نیستی میده و جاده پیش رو و خطهای ممتد هنوز پا نخورده بو و طعم زندگی . حالا نمیدونم چقدر با حرفم موافقید ؟!!!
تمام فلسفه زندگی عبور است عبوری بی بازگشت بی حتی درنگی برای جبران اگر بدانیم لحظه ای نمیشود برگشت برای رفتار اکنون اندکی درنگ خواهیم کرد اندکی تا مبادا دلی بشکند آبی متلاتم شود و قلبی از تپش باز ایستد . من هم چند روزی را عبور کردم تا شاید بتوانم بگویم چند روزی را زندگی کردم .
با تمام بچه های اکتیو و بسیار خوش لباس دالان های سی وسی پل قدم زدم ، سیگار کشیدم و ریه هایم را از ضربان زندگی پر کردم . درود فرستادم به تمام دختر پسرهای که نه برای سی و سه پل که برای یکدیگر آنجا آمده بودند و عبور کردم . زیر دروازه قرآن چند سرنگ استفاده شده یافتم برای خودم مشقی نوشتم که یادم نرود بعد سیگار سرنگ هم هست . خون خوبی درون سرنگ میجوشید گویا روزهای خوبی را سپری کرده بود .
ورود ما مصادف شد با روز جهانی شیراز روزی که شیراز را هیچ خبری نبود گویا روزهای بین المللی برای انسان های بین المللی است . و ما که خدا بدور هیچ بند اتصالی با غرب و شرق نداریم .
اینجا تاریکی و روشنی پنهان است نمیدانم بگویم روز به روشنی میرفت یا تیرگی یا شب بود که نقاب پس میزد یا چهره میپوشاند ، که بر آستانه دربی با ایوان های از کلماتی از عشق ایستاده بودیم .

ساقی به جام عدل بده باده ،تا گدا                    غیرت نیاورد که جهان پر بلا کند

از آستانه به سختی عبور کردم هجوم مردم بود نقشهای که پیر مغان را یادبود . فضای دلچسبی بود آنقدر دلچسب که گاهی باید ..... .

میان عاشق ومعشوق هیچ حایل نیست       تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

در دو دو چشمام میان این همه نقش و گل و ایوان و انسان خیالم هیچ جا آروم نبود انگار میباید یکی میبود .
تا تونستم با چشمهام عکس گرفتم از حافظ گویا تمام منش کلماتش و تمام خمره هیا شرابش را یکجا بر مزارش جا گذاشته بود و رفته بود ، معشوقش بود و خمره های پر که گویا برای هر مست از راه رسیده ای جرعه ای هوشیاری میبخشید .
از حافظ و شیراز حرفها دارم، برای کوتاهی کلام افسار گسیخته ام همینجا میگویم همین .
--------------------------------------------
پی نوشت : استاد اخلاق را در بی اخلاق ترین نقطه شهر شیراز میتوانستی بیابی ، گویا هنوز دنیا همان دنیاست اکنون نیز استاد اخلاق در بی اخلاق ترین مکان است هر چند استاد اخلاق کنونی فقط عنوان یدک میشکد .
سعدی غریب بود .
راستی معذرت بابت قالب وبلاگ نمیدونم چه اتفاقی واسش افتاده

آسمان کجاست ؟

navabamdadi — Sat, 15 May 2010 18:52:00 GMT

منقار آزادی را به دار کشیدند
شنیدی آن نفس آخر را
حصار وطن بلند تر شد
دیدی بی قراری آجر را
از قرار گرفتن ،
ما حرفهایمان را چونان نفسهای رسایمان
برای یک روز آفتابی
حبس کردیم .
دیدی آفتاب بر نیامد
حتی یک روز ،
کلمات را بادبادک کردیم و
به آسمان فرستادیم
(دیدی بادبادکمان را توقیف کردند )
و تو چه میدانی
آسمان کجاست ؟

دستانم آه دستانم ، اگر بگویی توان نداری
من باز هم مشت میکنمت
میکوبمت

زبانم آه زبانم ، اگر خشک باشی
چونان چوبی میان آتش میگذارمت
تا فریاد زنی

دلکم آه دلکم ، اگر سنگ شوی
انسانیت را پتک میکنم
تو را خاک میکنم چونان تلی
تا تلنبار نشود رویش سبزه درون سنگ

تفنگم آه تفنگم ، اگر قلبت از سرب تهی باشد
من استخوانم را گلوله میکنم
تمام خانه های خشابت را، درد جا میزنم
تمام این حصار را
فرو
آن ستونک چوبکک های دار را
فرو
فرمان بکش را، درون ذهن تو
فرو
دیوار های شهرم را
مرده باد، زنده باد ها را
خیال نبودن تو را
در این شب بی صبح
را
فرو
خواهم ریخت
...
ای در وطن خویش غریب
نگذار پایت روی صندلی بلغزد
بگذار این بار پاهایت
جای زبانت،
زبونی جلاد را فریاد کشد
همین
نوا بامدادی

اگر مرا دیدی ، یکباره نبوس

navabamdadi — Tue, 04 May 2010 12:52:00 GMT

ردای دیگری از تنم افتاد
پنجه پنجه در خاک میکشم و جز ء جزء تنم را از میانش به در می آورم .
فریاد میکشم آی رها کن ، تو این همه داری ، این یک مشت را رها کن
و زمین ؛ خاک مرا رها نمیکند
-
آری برادر تنم میان این کویر ، چونان سرابی ، نقش دلبستگی به تو را بازی میکند.
تو فریب نخور به راهت ادامه بده
اینجا زمین است و راه تو آسمان
رها کن این بن بست لعنتی که انبار حرفهای تو خالی و ادم های تو خالی و مملو از سرابهای هزار رنگ است .
رها کن خواهر
بگذار بدانم تو نیز همان برادر من هستی ،   بگذار نگاهم بیش از حد تو را بکاود، بگذار تو نیز چونان سراب های دیگر مرا لبریز از تهی کنی . آنگاه که فهمیدم تو چه کس هستی
بیشتر دوستت خواهم داشت .
ای خواهرم   میخواهم ذهنم را از عبور تو پر کنم .
میخواهم هماره بی تو با تو باشم ، یعنی از بود و نبودت باکم نباشد   اما چه میگویم تو که میروی انبان ذهنم خالیست و تنم برای   چرخواندن زبانم هیچ سوختی را جز تو نمیسوزاند .

آه ای آبهای برکه های راکد گندیده شده آیا خبری از دریای راکد درون من دارید ؟

چرا دیگر هیچ فرزندی در این دیار نشان از پدر و مادرانشان نمیگیرند ؟

چرا تمام این کتابچه ها نام مرجع خود را فراموش کرده اند .؟

من انسانم و تو کلمه
یک روز برفی بود زندگی را رنگ سیاه هم آغوشی زدیم و تن به یکدیگر سپردیم .
هنوز لهن صدای ت گوشم را احاطه کرده است ؛
بخوان مرا      بخوان مرا

من آن روز نمیدانستم بعد ها که تن از حجاب رهانیدی فهمیدم تو خواهری
و بارور میشوی
اگر بخوانمت، بنویسمت و صورتهای متفاوتی از تو را روی کاغذ ترسیم کنم .

-
اگر بگویم امروز باران زد
باور میکنی
یا نه
میروی با چتر برمیگردی !!!
-
شاید تب تند
دوریت از یاد گونه هایم برود
چونان گردی از دل کویر

گونه هایم آنقدر
از لبانت دور بوده است
بی شباهت با زمینی
ترک دار
هر روز هر روز
تمرین خشک شدن میکند .
اگر مرا دیدی
یکباره     نبوس
بگذار خنکای نفست
گونه هایم را احاطه کند .
همین
-
پ ن : چند روزی بود من و کلمه از هم جدا شده بودیم ، اما اکنون فکر میکنم روزهای وصل نزدیک است و بزودی طرحی از یک ماه عسل برای زندگی دوباره میشکیم .

کلمه - زندگی -

navabamdadi — Thu, 15 Apr 2010 17:27:04 GMT

موسیقی
تنها هجای ،باقی مانده
از کلمه - زندگی -
من است !

روزی در کنار همین
آبی دریا
او را خواهم نواخت

پنجه بر تمام سر تیترها می کشم
سیقل می دهم
آرام آرام
زخمه های تنم را ،
با تمام حرف های خفته درونم
این هجای واپسین را
خواهم نواخت

آن روز را بار ها و بار ها
تجسم کرده ام
ساحل من
دریای تو را فتح خواهد کرد .
همین
نوا بامدادی

---------
پ ن : شاید این خاصیت نوشتار من باشد که خوانده میشود اما فهمیده نمیشود .
دوستانم بارها به من گفته اند که روان تر بنویس و من نمیدانم چرا نمیتوانم کلمات خفته را جور دیگری بیدار کنم .
همه کلمات من خواب زده اند .

و من این سال را با پایان آغاز می کنم پس -همین-

navabamdadi — Tue, 30 Mar 2010 11:22:00 GMT

در حوالی بهار میان سبز شدن این همه سبز، دل گرفتن هم قصه ای دارد شنیدنی ، هر چند من از بیانش بی زارم و بس که گفته ام درد را، درد نیز چونان بسیاری از واژه های خوب دیگر، چونان عدالت ، شکوه خویش را از دست داده است .
داشتم از سبزه هفت سین میگفتم یادم نرود امسال ، سیب سبز هم نایاب شده بود .
این نوشته تنها نوشه من است که هیچ موضوعی ندارد و قرارش این نیست که حرفی بزند یا چیزی را بزرگ یا کوچک کند .
این نوشته چیزیست که خلوت مرا پر خواهد کرد و تو را هر که هستی و هر جا هستی به کنج اتاقک من خواهد کشاند .
به حرفها و همچنین ماهیت آنها دل نبند به کلمات یک یه یک نگاه کن، آنها را از درون جملات پوک بیرون بیاور، تا هر کدام قیمتی یابند . اوضاع همیشه اینگونه نخواهد ماند .
هر چند پول نداری اما میتوانی دماغت را پهن کنی روی شیشه ویترین این کتابهای تو خالی و تنها حسرت بخوری ای کاش کتابی که دوست داری میبود پولت به اندازه اش میبود و دلت برای خواندن همه آنها خوش بود .من که دماغم را از بس چسبانده ام پهن شده است .
در این نوشتار بی قرار و مدار ، دوست دارم دلیل همین گفتن هایم را برایت ای دوست بازگو کنم ، تا بدانی انتهای هر چیز، همین ، خواهد بود .
**
همیشه آغاز   شروع پایانیست
و من این سال را با پایان
آغاز می کنم
پس همین
و این
نشانیست برای کسانی
که بیش از این می طلبند
و معنای دارد به مانند
دیگر گونه کلامات
و این یعنی نه آن
و نه این

هم این

گاهی باید ایستاد و نگاه کرد همین
گاهی باید حرف زد و سکوت نکرد همین
گاهی نیز   باید آرام آرام
کنار برکه ایستاده مرد
همین
گاهی نیز نشست و
گوشه خراب آبادی
زخم خورده زنده ماند
همین
این است که باید
قبل آنکه
زندگی مهر
همین
زند
خود پایان خود را
همین
دهی

همین
**
در جای در نوشته های دکتر بود گویا ترجمه ای از قران   و نثر شیوای دکتر
بمیرید قبل از آنکه بمیرید .
-
قرار چیز دیگری بود گویا به همین کشید ، گفتم دست خودم نیست نوشتار هر سوی میرود . بگذار به نقل از شازده کوچولوی درون هر کدام ما ، هر کجا میخواهد، قلم ، برود ، مگر کجا میتواند برود .
لحظه تولد است . زمزه ها فریاد شده اند و درد ها سر باز کرده اند .
شیپورهای جستن دوباره از بلندای بلند ترین مناره های سر انگشت های ذهن تک تک مان به صدا در آمده است . گوشهایتان را اندکی نه بیشتر از اندکی ، رک کنید ، فریادی از انتهای این روزمرگی های مکرر مرا ، تو را ، نوید میدهد .
گویا این کوچه ، جای میان باغی، پر شکوفه ، پر سبزه ، خود را گم خواهد کرد . همیشه به سراب معتقد بودم ای کاش پیش از انکه گم شوم یک سراب دیگر می دیدم و شاید بار دیگر عاشق و شاید این بار لبی تر میکردم . اما گویا قرار این بود
با اولین سراب شیفته بیابانی شدم که هیچ چیزش برایم آشنا نبود و تن به گردابی دادم که گویا هیچ دستی هیچ لنگری هیچ ... مرا سوی ساحل قرار نخواهد کشاند .
اینجا جایست که من بسیار زیاد است و تو بسیار کم .
فریاد بسیار شنیده میشود و فریاد رس کم
اینجا درد را نمک میپاشند و زخم را زخمی میکنند . اینجا برای من ساخته شده است جای که درون را باید برای نمایاندن تعریف کرد .
و تو دوست خوبم خوب میدانی ، تعریف خود، چه زجری دارد و اینکه بگوی برای چه آمده ای و چکار میکنی و در آخر کدام بیابان کدام سراب تو را سیراب میکند چقدر دردناک است .
من در اینجایم.
اینجا ساعتها چند شبی هست یک ساعت به صبح نزدیکتر شده اند . همین ساعتهای لعنتی که نمیگذارند بخوابی . من هر شب نمیخوابم چند سالی هست هر شب نمیخوابم میترسم بخوابم ساعت دیر شود تو نباشی من راه را گم کنم .
چند سالی هست با تو آشنا شده ام . جای پای تو هنوز تازه است . اگر بخوابم این شنان بیابان رد پای تو را از خیال من میبرند و من میمانم و بیابانی بی هیچ سرابی بی هیچ امیدکی حتی تنها دلخوشی هم از دست میرود . من سالهاست میدانم دلخوشی با توست .
امسال گاهواره را تکان نمیدهم میخواهم بگذارم کودکم گریه کند تا دایه بهار بر بالینش آید او را در آغوش گیرد وفضای روزمرگیم را با قلموی سبز خود رنگ عشق زند .
اگر رد پای تو را این شنهای لعنتی از چشمهای من نروبند من نیز سبز میشوم با بهار
همین

برگ های باکره

navabamdadi — Sun, 21 Mar 2010 22:02:00 GMT

- چونان غنچه ای که بال بگشاید
برای فتح عِطر تو
- چونان مسیحی که نسیم بخشد
به برگ های باکره
- چونان قلبی از عشق
که آسمان را گونه
و تن را لب
برای بوسه های پی یا پی کند
- چونان ماه که خلوت هفت سین دلت را
با سور
هزار سین کند
- من عی ید را
چونان قاصدکی
یا
چونان بارانی آرام آرام
بر تو
مژده می دهم
مژدگانی من
میتواند بوسه ای باشد
میتواند دستی بر آمده از آستین خشم ،
حال
این تو
این عی ید
این من

همین
نوا بامدادی
-------------------------------------------------
پ ن یک: این عید نیست عی ید است .
پ ن دو: باد بادکم رویایم را تاب نیاورد، از باد بازی خسته شد و نا گهان،
بر زمین عاشق ، ماند و ماند و ماند .

تا سانس بعد زیستن ،،، خدا بزرگ است .

navabamdadi — Mon, 15 Mar 2010 01:13:00 GMT

برای پرواز بال های بهانه اند

خود را به پهن گستر عمق دره رها کن

آنجا جای میان زمین و آسمان

دل تیمار می کنند

ای رام گشته به پنجه اوستاد

رم کن

تا واکنی تبار خویش زمنیت

ز من شدن

تا بهر بودن مدام

شهنه را رها کنی

تا سانس بعد زیستن

خدا بزرگ است

همین
---------------

به سادگی لبخندیست

رویدن

باید جنم سبز شدن را بر پیشانی

عرق ریزان

داشته باشی

مارک بهارین بر

هر برق دیده ای

نقش ضخیم در هم تنیده گل کردن نمی آفریند

با بوته های صبح
بر کناره پنجره های

آفتابین روزانه ،

لبخندی

همیشه منظره دار باش

همین

نوا بامدادی

پ ن : سال بعد آبستن حوادثی خواهد بود که با خط درشت در تاریخ نوشته خواهند شد . این را نه من میگویم نه خوابهایم ،،، چشمهایم به انتظارشان نشسته است . چشمهایم .